correctie en follow-up

Follow-up

De evaluatie met het kernteam was zeer leerzaam. Iedereen heeft kunnen zeggen wat er anders of beter zou kunnen en de meest heikele punten zijn voorbij gekomen. Vooral op het gebied van de communicatie zijn er wat moeilijkheden besproken, ook de veelheid van voorstellingen en de te kleine crew zijn besproken. Los van deze punten waren alle aanwezigen, Doni, Reni, Ista, Yudha, Antok en Jet zeer blij met de resultaten. Niet aleen met de meetbare resultaten, maar ook met de ervaringen, de reacties van de kinderen en de deelnemers van de workshops.

Bovendien heeft ieder voor zich wel bepaalde specifieke waardevolle ervaringen of ontwikkelingen meegemaakt tijdens te tour. Zo heeft Doni heel veel contacten opgedaan voor zijn werk, dat het opnemen van nog onbekende traditionele muziek behelst. En Antok heeft verhaal gedaan van een persoonlijke omslag in zijn denken over het werken met kinderen. Hij was zo geraakt en ontroerd door de oprechte reacties van een enkel kind tijdens de voorstelling in het LIP, dat hij opnieuw wil werken met kinderen. Dit heeft hij al lange tijd niet meer gedaan door teleurstellingen en ontmoedigingen in zijn werk als leraar.

Correctie!

Verder hebben we een bespreking gehad met Theater Ruang, waarin we de ervaringen van het reizen en spelen buiten Solo hebben weergegeven. Interessant zijn de correcties die zij hebben aangebracht op de informatie op het weblog. Zo hebben we in Sukolilo niet voor 450 maar zeker voor 1300 mensen gespeeld! Hoe kunnen we dat gemist hebben?!  De 850 mensen die wij niet geteld hebben, keken naar een scherm vanaf een plek die voor ons niet zichtbaar was, maar voor Bibit (Theater Ruang) wel.

In gesprek met Theater Ruang kwam iets akeligs naar voren. Een van de leden van Ruang, die zelf werkt voor een weeshuis, schetste de mogelijkheid dat het tehuis in Tangerang  -waar we slechte ervaringen hadden met de leiding, die geen enkele bijstand gaf zelfs niet toen een van de kinderen lelijk verwond was- een zogenaamd ‘stichtingstehuis’ kan zijn. Er zijn bepaalde tehuizen opgezet vanuit een stichting, die geld inzamelen voor de kinderen, maar die in werkelijkheid geen hulp of bescherming bieden. De kinderen worden als het ware gebruikt om geld te maken, maar krijgen geen aandacht of opvoeding. Hoewel we dit niet met zekerheid kunnen zeggen en ook in stichtingstehuizen zijn geweest die oke waren, komt het beeld erg overeen met wat we in Tangerang hebben ervaren en zijn we voor de tweede keer verdrietig door de ervaringen aldaar.

Deze dagen zijn naast het afronden nog gevuld met uitrusten en vooral het ophalen van alle leuke en moeilijke dingen. Zo ook tijdens de evaluatie met de crew. We hebben hartelijk gelachen over de ervaringen in het overvolle Sukolilo, het hete Slawi en het onverlichte Cibodas en elkaar serieus aangekeken vanwege het uit de hand gelopen Karta Pustaka en het gevaarlijke Tangerang. Vandaag namen we ook officieel afscheid van elkaar, met de belofte dat er snel en volgend hoofdstuk komt…