“Nog een keer, nog een keer!”

“Wat was nou eigenlijk  het leukste van gisteren?’, vraag ik aan Ista als we de dag na de tweede voorstelling in het LIP, in het internetcafé zitten. Eigenlijk was alles goed. De sfeer was goed, we waren goed voorbereid. Er waren veel kinderen, maar niet te veel en de kinderen deden lekker mee. Voor ons was het vooral leuk dat er veel bekenden in de zaal zaten, waaronder de kinderen en leerkrachten van de speciale school Salam, waar we meerdere workshops gegeven hebben.

We zitten nu nog na te genieten, ondanks de moeheid die niet meer te ontkennen is. De reacties van de kinderen waren ook zo goed. Ze waarschuwden de hoofdpersonages voor gevaar en jouwden de ’slechterik’ flink uit. En vooral heel mooi was het voor ons bekende ‘omslagmoment’. Hiermee bedoel ik een moment in de voorstelling waarop soms voelbaar is dat de kinderen de boodschap van het verhaal begrijpen. Gisteren was deze omslag glashelder. Het ene moment was er volop vrolijkheid en applaus voor de dansende aap en het voldende moment kon je een speld horen vallen, toen de aap moest leren roken en een sigaret in de mond geduwd kreeg.

Vaak is dit voor ons een bijzonder moment, maar gisteren was het uitgesproken voelbaar. Dit is zo’n belangrijk moment, omdat de kinderen hier zelf beslissen om het niet meer mee te gaan met wat er met de aap gebeurt, zonder dat wij dit moeten uitleggen. We hebben in Nederland vaak aan deze scène gewerkt met Jan en Trudie. Het is goed om te merken dat de kinderen hier op dezelfde manier hun eigen mening vormen tijdens het stuk, als de kinderen in Nederland. En het is natuurlijk heerlijk als de kinderen aan het eind van de voorstelling allemaal beginnen te roepen: ‘nog een keer, nog een keer’!  Wat wil je als theatermaker nog meer dan dat…behalve dan eigenlijk gewoon het liefst…nog een keer…